Trip blogs van: Gambia

We lopen ook een flink stuk langs de kust, waar we mooie bijeneters en zwaluwen zien. Andere soorten dan we ik Nederland kennen natuurlijk. Op het strand lopen ook koeien, met een ossenpikker. Maar voor een Nederlanders is het vooral erg te zien hoeveel netten op het strand liggen. Eigenlijk nergens wordt wat dan ook opgeruimd. Ze vegen wel hun eigen stukje voor het huisje, maar verder is overal ontzettend veel plastic afval. Met geiten die zoeken naar iets wat ze kunnen eten in het afval. De rit terug is ook weer 2 uur. In een auto zonder airco 2 uur rijden is best vermoeiend.

Het lopen gaat op zich wel redelijk, maar na 2 uur lopen en vooral staan is mijn been-batterij leeg. Als we terug zijn, doe ik eerst een dutje. Tot laat in de middag vermaak ik me met mijn foto's. Er zijn veel foto's: de wandeling, de vogelhut 's middags en 's avonds van een uil die vaak slaapt in boom bij de lodge. Aangemoedigd door de roep vsn Jim.

De volgende stop is het Bonto Forest waar een vogelkijkplek is. Geen schuilhut, maar een bankje 10m van een poeltje. De vogels zijn zo dorstig dat ze toch komen. Gids Omar heeft hier een assistente, ze weet een slapende uil te vinden. Ze begint de dag altijd met het vinden van de boom waar de uil slaapt, om langskomende gidsen de uil aan te wijzen. Een hele grote uil, een Verreauxs Oehoe (Verreaux's Eagle-Owl). Met de gids lopen we door het bos waar met hulp van mijn speakertje waar we mooie foto's maken van honingzuigers.

Vanaf de rivier komen veel rijstvelden. Nu is alles droog. Iets verder van de rivier zijn veel landbouw veldjes. Stel je niks grootschaligs voor: het zijn meer volkstuinen in een gebied dat heel droog is. In de tuinen zijn veel waterputten, waar vooral de vrouwen water putten om hun groente water te geven. Elke dag, emmers per bedje. Ze kweken vooral ui, tomaten en witte kool. Een van de vrouwen vraagt of die blanke geen pompen kan betalen. De bevolking is arm en blanken kunnen alles betalen. Dat gevoel blijft, het is heel moeilijk ze te helpen denk. Positief is dat er projecten zijn om meer mensen te scholen. Het is lange weg, zeker omdat veel kinderen van 6-12 jaar eigenlijk alleen Koran onderwijs hebben.

Vlak bij de bestemming gaan we naar een steengroeve, waar de lokale bevolking kalk afgraaft. Bijeneters vinden dat geweldig, niet het graven, maar wel de rechte afgravingen. We zien 3 verschillende soorten bijeneters. We zagen er ook een langstaartparadijsvogel, een mannetje met de lange staart veren waar hij zijn naam aan te danken heeft.

De eerste stop was bij de rijstvelden. Er zaten veel reigers: ralreigers, koereigers en zilverreigers. Specialer waren taxi's naar het bijzijnde dorpje: ezel en paard karren met de bezoekers van de markt, en aanvoer van lokaal voedsel en meubilair. Bij de markt worden de paardkarren achtergelaten met een grote zak hooi. Ik stel me voor dat in Nederland ook zo ging 100 jaar geleden. In Gambia ik geen twee-assige karren, en gezien de staat van de zandwegen snap ik dat wel.

Bij de afgraving waren minder bijeneters, maar in de ochtend en middagtochtjes zijn er weer mooie soorten bijgekomen, een edelzanger (white-rumped seedeater) en een graszanger (winding cisticola).

's Middags was ik niet zo geinspireerd. Omar is inmiddels vertrouwd met mijn camera, dus hij vindt de nodige nieuwe soorten in de grote tuin. Eigenlijk niet mijn foto's, maar ik neem ze gewoon mee. Meestal heb ik vogels wel ergens gezien, hetzij naast Omar staan voor vogels die ik niet direct zie, hier in Gambia of de afgelopen zomer in Zuid-Afrika.

De bestemming vandaag is de Kingfisher lodge aan een rivier. Vooral in het najaar staat de zandgroeve vlakbij onder water, een paradijs voor ijsvogels. Nu ziet je er scharrelaars en libellen. De afgraving is op zich heel mooi. De bomen zijn vaak laten staan op eilandjes nu. In het water is zelfs een grote krokodil.

De volgende stop is het vissersplaatsje Tanji, waar de boten hun vangst binnen brengen. Er zijn zo'n 30 grote boten die de verse vis in ijs aan lang brengen. Ze worden ter plekke verkocht, veel verser kan niet. Er is meer vis dan er lokaal wordt verkocht, dus er komen vrachtauto's langs om de geschoonde vis verder te verkopen. Er wordt ook veel vis ter plekke gedroogd en gerookt.

De bestemming is de lodge Tanema Creek. Je moet door veel zandweggetjes, met ook met grote huizen. "Van Europeanen" zegt Omar dan. Vanuit de lodge zie je heel veel pelikanen, eenden, meeuwen en sterns. We zijn de enige klanten. De huisjes zijn mooi en relatief groot. De zeewind maakt het weer aangenamers, zo aangenaam dat ik een vestje aangedaan heb.

We gaan naar een vogelhut die gemaakt bij Brufut Woods, volgens het principe van gratis water voor de vogels, en kaartjes en drankjes voor de mensen. Wel goed initiatief eigenlijk. Helaas moet ik vrij snel weer terug want mijn darmen zijn weeral van slag. Dat vind ik wel nadeel van dit land. De hele reis is het lastig.

Om de 4 man die me verzorgen bij de lodge, gaat een mijn kleding wassen morgen. Immers in de Ramadan is het moeilijk iets te verdienen, u zou me heel erg helpen. Het is een moeilijk voor de bewoners als die witte mensen langkomen. Voor hun, en ook voor mij is het niet leuk om me steeds schuldig te voelen.

Tijdens de wandeling kunnen we weer een nieuwe bijeneter soort toevoegen: de Zwaluwstaartbijeneter (Swallow-tailed Bee-eater). De gesplitste staart is inderdaad goed te zien. Een andere leuke nieuwe soort is een Oostelijke Vale Spotvogel. Oostelijk omdat deze soort broed in Oost Europa, ondanks dat een deel populatie in West Afrika overwintert. Een typisch klein bruin vogeltje, met een opvallende oogring, waar je hem mee herkent.

's Middags zijn mijn spieren weer hersteld en lopen we nog een stuk langs de kreek, stroomopzwaarts. Het leukste wat we eigenlijk vonden waren cashew noten, die Omar roostert. Verser kan niet!